Ο τόπος μας

Το Φίλυρο είναι μία γραφική, ημιορεινή περιοχή, που βρίσκεται βόρεια της πόλης της Θεσσαλονίκης και απέχει από το κέντρο της μόνο 10 χιλιόμετρα. Το μέσο σταθμικό υψόμετρο είναι 400 μέτρα, ενώ η ψηλότερη κορυφή φτάνει τα 485 μέτρα. Οι λαγκαδιές, το δρυοδάσος και τα μονοπάτια του αποδεικνύουν τη μοναδικότητα της ομορφιάς της περιοχής, που συνίσταται στη μεγάλη ποικιλία βλάστησης. Ιστορικά, επρόκειτο για ένα φτωχό τουρκοχώρι. Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν εδώ από τα βάθη της Μικράς Ασίας κατά τη διάρκεια της τουρκικής κατοχής. Οι Τούρκοι αποχώρησαν αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912-1913. Απομεινάρια της τουρκικής παρουσίας ήταν ένα τζαμί, μερικά σπίτια του χωριού και η ονομασία του, Γιάλετζικ, ονομασία που σχετίζεται πιθανότατα με το καλό κλίμα και τα δασωμένα βουνά του, δεδομένου ότι στα τούρκικα Γιαιλά σημαίνει παραθέριση.

Αναφορικά με τους κατοίκους, σημειώνεται ότι το Φίλυρο άρχισε να κατοικείται περιοδικά από το 1870 από Βλάχους που κατάγονταν από τα Μεγάλα Λιβάδια του Πάικου. Οι Βλάχοι, λόγω της κτηνοτροφικής τους ασχολίας, διέμεναν στο χωριό τους χειμερινούς μήνες, εκμεταλλευόμενοι το ήπιο κλίμα της περιοχής. Η εγκατάστασή τους εδώ έγινε μόνιμη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό τους, τα Μεγάλα Λιβάδια. Οι Βλάχοι κατά την οριστική άφιξή τους βρήκαν μια οργανωμένη κοινότητα, η οποία είχε ιδρυθεί το 1932.

Νωρίτερα, το 1914 εγκαταστάθηκαν στο Φίλυρο τρεις μεγάλες οικογένειες από διάφορα μέρη του Πόντου και του Καυκάσου αλλά κυρίως από την επαρχία του Καρς. Οι εν λόγω οικογένειες αποτελούν τους προγόνους των σημερινών Φιλυριωτών.

Οργανωτικά, οι πρώτοι δρόμοι κατασκευάστηκαν γύρω στα 1917-1918 με τη βοήθεια των Άγγλων για την κάλυψη των αναγκών του στρατού. Οι δρόμοι παρέμειναν χωματόδρομοι ως το 1950 οπότε έγινε χαλικόστρωση. Το 1967-1968 κατασκευάζεται άσφαλτος και το χωριό ηλεκτροδοτείται. Όσον αφορά την ύδρευση, η τροφοδότηση με νερό γίνονταν από το τουρκικό δίκτυο. Επίσης, υπήρχαν πολλά πηγάδια, ρεματιές και πηγές που ανάβλυζαν  πόσιμο νερό. Λόγω των γεωτρήσεων τα νερά εξαντλήθηκαν. Οι αποδόσεις των χωραφιών ήταν πολύ μικρές, αφού ο τόπος δε διέθετε γόνιμες εκτάσεις. Παράλληλα αναπτύχθηκε αξιόλογη κτηνοτροφία. Σταδιακά οι συνθήκες διαβίωσης βελτιώθηκαν. Ωστόσο πρόβλημα αποτελούσε για  πολλά χρόνια η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Παρά τις δυσκολίες εκείνων των εποχών, τη θερινή εποχή κάθε Κυριακή και γιορτή στήνονταν χοροί στην πλατεία και στο δάσος του χωριού που κρατούσαν ως το βράδυ.

Στις μέρες μας, ο πληθυσμός του Φιλύρου ανέρχεται στα 4.500 άτομα και αυξάνει συνεχώς. Από αυτούς ελάχιστοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ οι περισσότεροι είναι εργαζόμενοι στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα. (από την ιστοσελίδα του Δήμου Χορτιάτη )

 

Leave a Reply